بر اساس گزارش منتشر شده در رسانه «اسرائیل هیوم»، وضعیت داخلی ناو هواپیمابر «یواس‌اس جرالد آر. فورد» نشان‌دهنده شکافی عمیق میان شعار‌های تبلیغاتی پنتاگون و واقعیت تلخ زندگی ملوانان است. در حالی که واشینگتن با هدف فشار بر ایران، مأموریت این ناو را بار‌ها تمدید کرده، گزارش‌ها حاکی از آن است که این «رکوردشکنی در استقرار»، به قیمت نابودی سلامت روان خدمه و فروپاشی کانون خانواده‌های آنان تمام شده است.

فرسودگی از درون: از فاضلاب تا اعصاب

انتقاد‌ها تنها به مسائل استراتژیک محدود نمی‌شود؛ ملوانان عاصی در گفت‌و‌گو‌های خود به وضعیت اسفبار رفاهی، از جمله خرابی سیستم فاضلاب کشتی اشاره کرده‌اند. این موضوع نشان می‌دهد ابرسازه‌ای که قرار بود مظهر قدرت نظامی باشد، اکنون در تأمین بدیهی‌ترین نیاز‌های زیستی خدمه خود ناتوان است. این فشار مضاعف باعث شده تا بسیاری از نیرو‌های متخصص، فرار از خدمت و استعفا پس از پایان مأموریت را تنها راه نجات خود بدانند.

هزینه‌های پنهان «دوری اجباری»

تمدید مأموریت از ۶ ماه به ۱۱ ماه، رکورد سیاهی را در تاریخ نیروی دریایی آمریکا ثبت کرده است. خانواده‌های این نظامیان در حالی بار سنگین تنهایی و دوری را به دوش می‌کشند که سیستم ارتباطی به‌دلیل پروتکل‌های امنیتی، عملاً قطع یا بسیار محدود است. این «عادی‌سازی دوری» توسط مقامات ارشد، از دید ناظران منتقد، نوعی بی‌توجهی سیستماتیک به کرامت انسانی سربازانی است که ابزار بازی‌های سیاسی در منطقه شده‌اند.

در نهایت، اعزام ناو‌های جایگزین مانند «آبراهام لینکلن» نشان می‌دهد که این چرخه فرساینده نه تنها رو به اتمام نیست، بلکه به بخشی از ساختار ناکارآمد حضور نظامی آمریکا در منطقه تبدیل شده است؛ حضوری که بیش از آنکه امنیت‌آفرین باشد، در حال بلعیدن انگیزه و زندگی نیرو‌های خودی است.